بررسی علمی اختلال روانی نارسیسیسم یا همان خودشیفتگی+بیان راه های درمان
بررسی علمی اختلال روانی نارسیسیسم یا همان خودشیفتگی+بیان راه های درمان
در روانشناسی خودشیفتگی یا نارسیسیسم بیانگر عشق افراطی به خود و تکیه بر خودانگاشتهای درونی است.
در روانپزشکی نیز نارسیسیسم افراطی، براساس خصیصههای روانی و شخصیتی در عشق بیش از اندازه به خود و خودشیفتگی بیحد و حصر شناسایی میشود و آن را نوعی اختلال روانی میدانند. فروید عقیده داشت که بسیاری از خصیصههای خودشیفتگی با بشر به دنیا میآیند و او نخستین کسی بود که خودشیفتگی را با روانکاوی توضیح داد.[1] آندرو موریسون نیز ادعا کرد، در دوران بزرگسالی، میزان مفیدی از خودشیفتگی در افراد وجود دارد یا به وجود میآید؛ که آنها را قادر میسازد تا در رابطه برقرار کردن با دیگران، فردیت خود را نیز در نظر بگیرند.[2]
واژهٔ نارسیسیسم را در روانشناسی فردی گاه به جای اصطلاحاتی مانند تحقیرکننده، پوچی، خودپرستی یا خودپسندی استفاده میکنند و گاهی نیز در جامعهشناسی آن را به جای نخبه گرایی یا بیتفاوتی نسبت به سرنوشت دیگران مینامند.
در سال 2019میلادی محققان دانشگاه کوئینز بلفاست ایرلند نتیجهٔ تحقیقاتی را منتشر کردند که طبق آن خودشیفتهها شادتر از مردم دیگر هستند و به نظر میرسد کمتر در معرض استرس و افسردگی قرار میگیرند.[3]
