شبم از بی ستارگی شب گور
در دلم گرمی ستاره ی دور
آذرخشم گهی نشانه گرفت
گه تگرگم به تازیانه گرفت
بر سرم آشیانه بست کلاغ
آسمان تیره گشت چون پر زاغ
مرغ شبخوان که با دلم می خواند
رفت و این آشیانه خالی ماند
اولین نفری باشید که برای این ویدیو دیدگاه ارسال میکنید
