دکلمه هوشنگ ابتهاج برای استوری

آنکه از جان دوست تر می دارمش با زبان تلخ می آزارمش گر چه او نخواد زین ستم دلخون تر است رنج او از رنج من افزون تر است #هوشنگ_ابتهاج

ادما حرص میزنن برای زنده موندن این به اختیار خودشون نیست. از چی میترسید چیزی که هرگز نمیتونه اتفاق بیفته ........

گر بدی گیرد جهان را سر به سر از دلم امیدخوبی را مبر

نشسته‌ام به در نگاه می‌کنم دریچه آه می‌کشد تو از کدام راه می‌رسی خیال دیدنت چه دلپذیر بود جوانی‌ام در این امید پیر شد نیامدی و دیر شد *بین دریچه آه می کشد یا دری که آه میکشد بین شنوندگان اختلاف نظر وجود دارد.

ابری ست بارانی ابری که گویی گریه های قرن ها را در گلو دارد ابری که در من یکریز می بارد شب های بارانی او با صدای گریه اش غمناک می خواند

خیال دیدنت چه دلپذیر بود جوانی ام در این امید پیر شد نیامدی و دیر شد...

خاکستر ما نیز خاموشی نگیرد ای سینه سوزان زیبا شعله وا کن

بزم تو مرا می طلبد ، آمدم ای جان من عودم و از سوختنم نیست رهایی تا در قفس بال و پر خویش اسیرست بیگانه ی پرواز بود مرغ هوایی با شوق سرانگشت تو لبریز نواهاست تا خود به کنارت چه کند چنگ نوایی

"این همه راه آمدی، آری بنشین خسته‌ای و حق داری نَفَسی تازه کن، نمی‌دانم چند مانده‌ست از شبِ دشوار تا رسیدن هنوز باید رفت کار سخت است و راه ناهموار"

در این سرای بی‌کسی نشسته‌ام به در نگاه می‌کنم دریچه آه می‌کشد تو از کدام راه می‌رسی خیال دیدنت چه دلپذیر بود جوانی‌ام در این امید پیر شد نیامدی و دیر شد

اما چه باید گفت از انسان نمایانی که ننگ نام انسانند درنده خویانی که هم دندان گرگانند آنان که عشق و مهربانی را در دستهای کور کین کشتند آنان که انسان بودن خود را در پای دین کشتند...

هوای روی تو دارم نمی گذارندم مگر به کوی تو این ابرها ببارندم مرا که مست توام این خمار خواهد کشت نگاه کن که به دست که می سپارندم مگر در این شب دیر انتظار عاشق کش به وعده های وصال تو زنده دارندم غم نمی خورد ایام و جای رنجش نیست هزار شکر که بی غم نمی گذارندم ...

زيباست، آری زندگی، زيباست اي عشق ! اين قوم مرگ انديش را هم ديده واكن بيگانه خويشند اين ناآشنايان بيگانه را با خويشی خويش آشنا كن دلدادگان را اين چنين دلگير مگذار ای جان زيبايی جهان را دلگشا كن خاموشی گويندگان آوای مرگ است ای بانگ آزادی ج ...

رغوان شاخه همخون جدا مانده من آسمان تو چه رنگ است امروز؟ آفتابی‌ست هوا؟ یا گرفته است هنوز ؟ من در این گوشه که از دنیا بیرون است آسمانی به سرم نیست از بهاران خبرم نیست آنچه می‌بینم دیوار است آه این سخت سیاه آنچنان نزدیک است که چو بر می‌کشم از سینه نفس ...

می‌بینم آن شکفتنِ شادی را پروازِ بلند آدمیزادی را آن جشنِ بزرگ روز آزادی را. کیوان خندان به سایه می‌گوید: دیدی؟ به تو می‌گفتم! آری. تو همیشه راست می‌گفتی. می‌بینم. می‌بینم.

خانه دل تنگ غروبی خفه بود مثل امروز که تنگ است دلم پدرم گفت چراغ و شب از شب پر شد من به خود گفتم یک روز گذشت مادرم آه کشید زود بر خواهد گشت ابری هست به چشمم لغزید و سپس خوابم برد که گمان داشت که هست این همه درد در کمین دل آن کودک خرد ؟ آری آن ...

هوشنگ ابتهاج شاعر نامدار کشورمان متخلص به «ه. الف سایه»، طبق اعلام اینستاگرامی فرزندش، بامداد امروز دار فانی را وداع گفت. در ادامه، فیلمی از نظر هوشنگ ابتهاج درباره زندگی و مرگ را مشاهده می‌کنید.

مشاور وزیر ارشاد گفت: ظهر امروز وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با دختر آقای هوشنگ ابتهاج تلفنی گفتگو کرد و مقرر شد مراسم تشییع در رشت برگزار شود. وزارت ارشاد با همراهی صندوق هنر همه هزینه‌ها را به عهده گرفته است.

بخشی از مداحی محمود کریمی با شعر هوشنگ ابتهاج در سال 97 را مشاهده می کنید./ هوشنگ ابتهاج(سایه) صبح امروز شنبه 5شهریور در رشت به خاک سپرده شد.

سحر جعفری جوزانی، بازیگر سینما و تلویزیون که در سال‌های اخیر با دکلمه و خواندن اشعار و نثرهای فارسی و ترجمه، سعی در ترویج ادبیات در میان مخاطبانش داشته، به تازگی شعری از زنده‌یاد هوشنگ ابتهاج (ه.الف سایه) را دکلمه و منتشر کرد.

دکلمه شعر از استاد شعر فارسی هوشنگ ابتهاج